Πινελιές Sinas

https://enallaktikidrasi.com/2018/12/wraiotero-doro-giortes-einai-exeis-xrono/ Να έχεις άλλη μια μέρα την ευκαιρία να τα πας καλύτερα εκεί που χωλαίνεις.  Να έχεις την τύχη να δεις τον ήλιο κατάματα γι’ άλλη μία φορά.  Να έχεις χρόνο ν`αγναντέψεις τον ορίζοντα και να γεμίσεις τους πνεύμονές σου με οξυγόνο.  Ν’ αφουγκραστείς τη φύση και τους ήχους της. Να νιώσεις μέρος του θείου σχεδίου, του Όλου. Μόνο ευγνωμοσύνη έχω, χρόνε, για σένα.  Θέλω να μου δίνεσαι κι ας πέφτω στις τρικλοποδιές της ζωής.  Θέλω να σε έχω για να μπορώ να στέκομαι πάλι στα πόδια μου οπλισμένη με νέα αποφασιστικότητα. Δεν με απασχολεί το άγγιγμά σου, που αφήνει ίχνη βαθιά στην επιδερμίδα μου.  Περισσότερο με νοιάζουν οι ρυτίδες της ψυχής μου.  Ακόμη όμως κι αυτές, μόνο εσύ μπορείς να τις απαλύνεις με την σοφία που χαρίζεις στο πέρασμά σου. Διότι είσαι σπουδαίος δάσκαλος.  Αυστηρός μεν, αλλά πάνσοφος.  Ξεκαθαρίζεις τα τοπία εκεί όπου η ανθρώπι...

http://www.loveletters.gr/%CE%BC%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CF%86%CE%AE%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%B5%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CE%BD-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%B3%CE%B1%CF%80%CE%AC%CF%82-%CF%87%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82-%CE%BC/ Μια λέξη μπορεί να σηκώσει το βάρος όλου του κόσμου. Να σβήσει τις ρυτίδες από το μέτωπο και να κάνει το μαξιλάρι σου πουπουλένιο. Μια λέξη που θα γεμίσει το κενό, θα καλύψει την απόσταση και θα σπάσει το φράγμα της σιωπής. Είναι το θηκάρι που μέσα του η λάμ α του χωρισμού αφοπλίζεται. Είναι το χάδι στ΄ ανακατωμένα μαλλιά μετά από νύχτες ξαγρύπνιας. Είναι ένα ζευγάρι φτερά που σε απομακρύνει εγκαίρως από τον λάκκο με τα φίδια, τις υποψίες και τις ανασφάλειες. Μια λέξη κι όλα μοιάζουν διαφ ο ρετικά, πιο ξάστερα. Τα όνειρα πασπαλίζονται, τότε, μ’ ελπίδα και χρωματιστά προβάλλουν στην οθόνη του μυαλού. Ο ύπνος γίνεται φίλος και τα σεντόνια μεταξένια. Τ’ άστρα χαμηλώνουν και φωτίζουν κάθε γωνίτσα της καρδιάς,  διώχνοντας όλες τις σκιές. Έχει τόση...

Σβήσε όλα όσα ξέρεις για μένα. Όλα εκείνα που γινόμουν, όταν μ’ έσφιγγες στην αγκαλιά σου. Όλα όσα σε άφησα να δεις.   Την παράδοση και την τρυφερότητα Την επιθυμία και τη διεκδίκηση Την υποταγή και την αφοσίωση.   Ρίξε τα όλα στο λευκό της λήθης σκεύος, σπονδή στου έρωτα την λατρεία  και πες πως δεν με γνώρισες ποτέ.     Σβήσε απ’ το κρεβάτι σου τα ίχνη μου,  τα δακτυλικά μου αποτυπώματα απ’ το κορμί σου, το κραγιόν απ’ τα φιλιά μου στα χείλη σου.   Τις ανάσες που μου έκοβε το άρωμά σου, τη χαρά μου που έπαιζε σαν παιδί στο δρόμο κάθε που επέστρεφες απ’ την δουλειά, την θαλπωρή που σε τύλιγα τις αδύναμες σου ώρες.   Διέγραψέ τα όλα και πες πως δεν τα έζησες ποτέ.     Σβήσε κάθε μου λέξη που σε γονάτισε, κάθε σ’ αγαπώ που άφησα λάφυρο στα πόδια σου, κάθε υπόσχεση που υπερασπίστηκα  στα χρόνια της απελπισίας.   Όλα. Πάρε βαθιά ανάσα και σβήσε τις ελπίδες που έμειναν α...

Εσένα που έχω στήσει άπειρες φορές στον τοίχο πυροβολώντας σε,   φτύνοντας πάνω σου όλη μου την επίκριση και την αυστηρότητα.   Εσένα που αδίκησα υπερεκτιμώντας τους άλλους.   Εσένα, εαυτέ μου, σου οφείλω μια συγγνώμη.   Μια συγγνώμη για κάθε λεπτό της ζωής μου που σε πρόδωσα.   Για κάθε φορά που σε απαρνήθηκα υπηρετώντας τα θέλω των άλλων. Για κάθε ξένη ενοχή που σε φόρτωσα τσαλαπατώντας την αθωότητά σου. Για κάθε προσδοκία σου που δεν ευοδώθηκε εξαιτίας της δικής μου αμέλειας.   Σου χρωστάω επίσης μια μεγάλη αγκαλιά,  γιατί άντεξες.   Άντεξες το φορτίο της δυστυχίας που δεν σου αναλογούσε.   Την βαθιά σιωπή που μέσα της κυοφορούνταν χιλιάδες ουρλιαχτά.  Τα δικά μου. Γιατί αποξενώθηκα από τον μόνο που δεν έπρεπε να το κάνω.  Από σένα.   Άντεξες να βλέπεις τα όνειρά σου να θρυμματίζονται κάτω  από τα άτσαλα πατήματα ανθρώπινων εγωισμών.   Γιατί εγώ το επέτρεψα.  Γιατί εγώ δεν σε υπε...

Ναι, είναι γεγονός. Εδώ και λίγες μέρες κατοικείς στην ξένη πόλη λόγω σπουδών, μακριά από το πατρικό σου σπίτι  και τον τόπο που γεννήθηκες. Όλα γύρω σου είναι άγνωστα, διαφορετικά απ' ό, τι τα φαντάστηκες τα βράδια πριν από την μετακόμιση. Και όλα σε προσκαλούν να τα εξερευνήσεις και να τα μάθεις. Οι δρόμοι που είναι η ραχοκοκκαλιά της πόλης, μέρες τώρα σε κεντρίζουν να τους περπατήσεις. Κι εσύ το κάνεις με άπειρη ευχαρίστηση και προσμονή για το πού θα σε οδηγήσουν. Τα μάτια σου ρουφάνε με απληστία το παραμικρό χαρακτηριστικό που συνθέτει τον ξένο ακόμη περιβάλλοντα χώρο. Η εγκατάστασή σου εδώ φαντάζει σαν μια περιπέτεια. Ο ενθουσιασμός τα πρωινά σε ξυπνά νωρίς για να δεις τα χρώματα της ανατολής που βάφουν τα ψηλά βουνά της πόλης που καλείται να γίνει η δεύτερη ιδιαίτερη πατρίδα σου. Ακόμη κι ο ίδιος σου ο εαυτός φαντάζει καινούριος στα μάτια σου. Διότι σ' αυτό το άγνωστο περιβάλλον που περιμένει να το οικειοποιηθείς, δεν υπάρχουν μνήμες που να σε ταυτοποιούν. ...

Είμαι σχεδόν εκατό ετών. Περιμένοντας το τέλος, σκέφτομαι την αρχή. Υπάρχουν τόσα που θέλω να σου πω... Όμως θα με άκουγες προσεκτικά, αν σου έλεγα, πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός; Ξέρω ότι δεν είσαι σε θέση να το φανταστείς.   Παρόλα αυτά, μπορώ να σου πω ότι θα ξυπνήσεις μια μέρα και θα διαπιστώσεις πως η ζωή σου έχει προχωρήσει με τέτοια ταχύτητα, ταυτόχρονα αδιανόητη και σκληρή. Οι πιο έντονες στιγμές θα μοιάζει σαν να έχουν συμβεί μόλις χθες και τίποτα δεν μπορεί να σβήσει τον πόνο και την ευχαρίστηση, την απίστευτη ένταση της αγάπης και την ζωηρή ευτυχία της.   Όπως και την ζοφερή σκοτεινιά των παθών που δεν εκπληρώθηκαν, δεν εκφράστηκαν, δεν βρήκαν ανταπόκριση...   Θα γεράσεις και θα συνειδητοποιήσεις ότι δεν υπάρχουν απαντήσεις, μόνο ιστορίες.   Μετάφραση : Λίκνον   Photography: Anna Powalowska Meg Rosoff/Garisson Keillor' s quotes

Ξέρεις το να σ' αγαπώ ήταν για μένα τόσο φυσικό σαν την αναπνοή. Φυσικό κι αβίαστο. Περισσότερο απ' όλες τις καθημερινές μας στιγμές αγαπούσα την ώρα του βραδινού ύπνου.  Όταν γδυνόμασταν από τις έγνοιες της μέρας, όταν βάζαμε στην άκρη μαζί με τα ρούχα μας ανησυχίες, ανασφάλειες και μάσκες. Ναι, μάσκες!  Μην σου κάνει εντύπωση. Όλοι φοράμε, όταν δεν θέλουμε να δείξουμε τον αληθινό μας εαυτό. Όταν δεν θέλουμε και όταν δεν πρέπει.  Ανάμεσα στα θέλω και στα πρέπει, άλλωστε, η ζωή μας δεν πορεύεται; Ας μην ξεστρατίζει, όμως, η σκέψη μου σε φιλοσοφικά μονοπάτια.  Θέλω να σταθεί εδώ στην ωραιότερη ώρα της μέρας, την νυχτερινή. Τότε που ο χρόνος γινόταν σύμμαχος και διπλασιαζόταν σε όγκο για να χωρέσει την ανάγκη μου να σε κοιτώ.  Τότε που ξεκούραζα το βλέμμα μου στα γαλήνια χαρακτηριστικά σου καθώς όνειρα πλέκονταν στα κλειστά σου βλέφαρα.  Τότε που σε κοίταζα και στο στήθος μου, παλίρροια, η αγάπη ένιωθα να φουσκώνει...

Πάντα μου άρεσαν οι Κυριακές. Έχουν μια παύση στο εικοσιτετράωρό τους.  Ένα σταμάτημα απαλό.   Μια πιο βαθιά ανάσα. Σαν να μεγαλώνει ο κόσμος και να χωράει κάθε λύπη και στεναγμό.  Να τ'ακινητοποιεί στην πίστα του χρόνου. Τις Κυριακές ο ήλιος λάμπει λίγο περισσότερο διαλύοντας την σκόνη της καθημερινής μιζέριας.  Η οικογένεια συσφίγγει δεσμούς.  Τοποθετεί στο μεσημεριανό τραπέζι, εξομολογήσεις, σκέψεις, αστεία κι αγκαλιάζει φόβους κι ανησυχίες.  Η αγάπη θρέφει ψυχές, επουλώνει πληγές, αναπαύεται στα μαξιλάρια και χαμογελά.  Είναι ο περίπατος της εβδομάδας οι Κυριακές. Η ξεκούραση που αποζητά το κορμί, η φιλία που κερνά καφέ, ο έρωτας που χορταίνει χάδια και φιλιά, το τικ - τακ του ρολογιού που μπαίνει στο αθόρυβο. Έίναι το βιβλίο που λαχταράει να διηγηθεί την ιστορία του,  το ποίημα που φουσκώνει στο στήθος και γαργαλάει τα δάχτυλα, το ποδήλατο που γρασάρει τις αλυσίδες του και κάνει τον γύρο τη...

Σε μισώ γιατί πια κανένα πρωινό δεν έχει την αισιοδοξία της ανατολής. Σε μισώ γιατί ο χρόνος μου σέρνεται σακάτης  στην φτωχογειτονιά στιγμών ημιτελών και άδειων. Σε μισώ γιατί η πίστη μου στους ανθρώπους κρύφτηκε τρομαγμένη  σαν κακοποιημένο παιδί χάρις στην δική σου αναξιοπιστία. Σε μισώ γιατί νιώθω ανεξόφλητο δάνειο  στην τράπεζα της αγάπης. Σε μισώ γιατί το σώμα μου πονάει κι αναζητά μανιασμένα  το δικό σου σαν εθισμένος ναρκομανής. Σε μισώ που με τόση ευκολία συνεχίζεις την ζωή σου κι εγώ με κόπο ανασαίνω. Σε μισώ γιατί το μυαλό μου αναπαράγει συνεχώς  σαν χαλασμένο dvd κάθε λέξη,  κάθε σκηνή από την δική μας ταινία, ό, τι κι αν κάνω,  όπου κι αν πάω κι εγώ ψάχνω το λάθος. Σε μισώ γιατί χωρίς καρδιά δεν μπορώ να ξαναγαπήσω. Σε μισώ γιατί τις νύχτες κρυώνω και τίποτα  δεν ζεσταίνει την παγωνιά του χωρισμού μας. Σε μισώ γιατί ακόμη περιμένω  την συγγνώμη κι ένα σου μήνυμ...

Απορώ μαζί σου. Ο χρόνος πέρασε βιολογικά αλλά δεν σε ωρίμασε στο ελάχιστο συναισθηματικά. Στις ερωτικές σου σχέσεις επαναλαμβάνεις τα ίδια λάθη συντηρώντας έναν μεγαλοπρεπή εγωισμό. Έναν εγωισμό που δεν χορταίνει με τίποτα.  Καταπίνει με προθυμία τα πάντα: λεπτά συναισθήματα, δάκρυα ζεστά, τρυφερές υποσχέσεις, θρυμματισμένα σ' αγαπώ. Κι εσύ εξακολουθείς να τον τρέφεις αδιαφορώντας για τις συνέπειες. Απορώ μαζί σου. Ντύνεσαι μια ψευδή σοβαροφάνεια.  Μιλάς μια γλώσσα παραδοσιακής ηθικής που αυτόματα σε βαφτίζει " καλό παιδί "  και καθησυχάζει τις γυναικείες ανησυχίες.  Φροντίζεις, όμως, πρώτα να την επικαλύπτεις με μια στρώση γλυκομίλητου έρωτα.  Έρωτα σαθρού που στέκεται όλος στον αέρα.  Το βλέμμα σου μαγνητίζει και ξεγελάει σαν εκείνα τα καθρεφτάκια που λάμπουν υπερβολικά  και σε ζαλίζουν.  Σε αποπροσανατολίζουν. Κι αυτός ακριβώς είναι ο στόχος σου. Να μην ξέρει η γυναίκα δίπλα σου πού ακριβώς πατάει....

Δεν θέλω άλλο να σκέφτομαι. Κάθε βράδυ να ματώνω πάνω - κάτω στα σοκκάκια του μυαλού και να σε συναντώ στις αυλόπορτες της μνήμης. Ν' αναβιώνω στιγμές που σαν φωτεινοί σηματοδότες πάγωσαν στο κόκκινο, απαγορεύοντας ρητά οποιαδήποτε κίνηση προς τα εμπρός.  Στιγμές εγκλωβισμένες σ' ένα παράλληλο σύμπαν, όπου το χθες δεν γέννησε ποτέ το σήμερα. Εμείς στην πρώτη μας γνωριμία!  Συστολή κι ενθουσιασμός τα καύσιμα υλικά μας.  Οι πρώτες ματιές ανιχνευτικές, πεινασμένες να δουν, να καταγράψουν κάθε λεπτομέρεια του ανθρώπινου αυτού πλάσματος που τρέλανε το κοντέρ της λογικής. Το πρώτο άγγιγμα, η πρώτη αγκαλιά!  Σαν βρέφη που δέχονται την φροντίδα της μάνας ανήμπορα, μικροσκοπικά, όλο ευγνωμοσύνη για την αγάπη που τα " σκεπάζει ".  Μια αγάπη που δεν ζήτησαν αλλά την έχουν, ολόκληρη, ακμάζουσα, παρούσα.  Κι η πρώτη φορά του έρωτα...   Του θείου έρωτα που αφοπλίζει άμυνες κι αφυπνίζει αισθήσεις.  Του έρωτα που ξυπνά το δ...

Κι ενώ πέφτουν οι τίτλοι του τέλους στην ερωτική ταινία που πρωταγωνιστούσες,  φεύγεις από την αίθουσα προβολής κι από την ζωή του με μια αίσθηση κενού στην καρδιά  και με μια απογοήτευση βαριά σαν πέτρα στο στομάχι.  Αναρωτιόσουν αν η απογοήτευση καταπίνεται κάποτε.  Τώρα ξέρεις.  Καταπίνεται αλλά δεν αφομοιώνεται ομαλά από τον οργανισμό.  Είναι τόσο δύσπεπτη.  Πάντα θα είναι. Το συναισθηματικό φορτίο βαρύ ζαλίζει το μυαλό σαν ναρκωτικό κι η αναδρομή σε όσα σας οδήγησαν στο σημείο μηδέν, αναπόφευκτη.  Τί έδωσες εκτός από ολόκληρο τον εαυτό σου;  Τί πήρες εκτός από ένα καλό μάθημα να μην πιστεύεις σε παρφουμαρισμένα λόγια και φανταχτερές υποσχέσεις; Πώς όλα στην αρχή έμοιαζαν ιδανικά, βγαλμένα από την χώρα του απόλυτου παραμυθιού;  Παραμύθι!  Αυτό ακριβώς ήταν η σχέση σας.  Μόνο που εκείνος δεν ήταν το πριγκιπόπουλο πάνω στο άσπρο άλογο αλλά η κακιά μάγισσα μεταμορφωμένη κι αποφασισμένη να σε...

Τα γλαροπούλια έκαναν διάφορους σχηματισμούς στον ουρανό πετώντας αναστατωμένα. Τα κρωξίματά τους την έκαναν να πάρει το βλέμμα της από τους βασιλικούς που πότιζε και να τα κοιτάξει. Ερχόταν κακοκαιρία γι' αυτό είχαν ανέβει ψηλά στο βουνό. Ίσα που είχαν προλάβει ν' αρπάξουν τα υπολείμματα της ψαριάς των βαρκάρηδων του νησιού.  Έστρεψε την ματιά της προς το μονοπάτι απ' όπου θα ερχόταν ο άντρας της. Σίγουρα θα ήταν κουρασμένος από τον νυχτερινό κάματο, αφού η δουλειά του ψαρά ήταν από τις σκληρότερες της αγροτικής ζωής. Εκτεθειμένος στις διάφορες διαθέσεις του καιρού, μαχόμενος με τη θάλασσα και τα καμώματά της, έπρεπε να βγάζει τον επιούσιο καθημερινά.  Η ανταμοιβή κι η ξεκούρασή του ήταν το πρόσχαρο χαμόγελό της κι η αγάπη που καθρεφτιζόταν στα μάτια της λαμπερή σαν τον ήλιο. Τίποτα δεν τους είχε χαριστεί εύκολα. Ζούσαν σ' ένα ακριτικό νησί. Εκείνη δασκάλα στο επάγγελμα, από την πρώτη στιγμή που πάτησε...