Πινελιές Sinas

Θέλω να εκφράσω τις ευχαριστίες μου στο Fairytale και στην Βίκυ Μπάλλου για την βράβευση του blog μου και με την σειρά μου να ανακοινώσω τα blogs που χαίρουν της εκτίμησής μου και που νομίζω ότι αξίζουν να συμπεριληφθούν στην λίστα με τα βραβεία. Η σειρά απαρίθμησης είναι αλφαβητική: Ανα- γνωσματα fb Ανεμολόγιο Ρένα Γέρου  gtpocahondas.blogspot.gr  ( moments thoughts poems ) Δημήτριος Ι. Πετρούνιας Ηλιαχτίδες Καρδιάς fb Μπέττυ Κούτσιου Λεκτικές Αλχημείες Λόγος Παράταιρος Μοναχικός Άγγελος Newsitamea Ορίζοντες Τέχνης Στα Άδυτα Της Ψυχής Το Ιστολόγιο Του Νίκου Κωφίδη  Fractalart Επίσης, όπως ορίζουν οι κανόνες του θεσμού, να σας εξομολογηθώ επτά πραγματάκια για μένα.  Το κυριότερο που με χαρακτηρίζει είναι η αγάπη μου προς τα βιβλία. Το αγαπημένο μου βιβλίο όλων των εποχών είναι Ο Υφαντόκοσμος του Clive Barker. Πέρα από το να διαβάζω οτιδήποτε μου κεντρίζει το μυαλό, μου αρέσει να εκφράζομαι γραπτώς για ό, τι με έχει αγγίξει βαθιά. Αγαπώ πολ...

Εσένα που έχω στήσει άπειρες φορές στον τοίχο πυροβολώντας σε,   φτύνοντας πάνω σου όλη μου την επίκριση και την αυστηρότητα.   Εσένα που αδίκησα υπερεκτιμώντας τους άλλους.   Εσένα, εαυτέ μου, σου οφείλω μια συγγνώμη.   Μια συγγνώμη για κάθε λεπτό της ζωής μου που σε πρόδωσα.   Για κάθε φορά που σε απαρνήθηκα υπηρετώντας τα θέλω των άλλων. Για κάθε ξένη ενοχή που σε φόρτωσα τσαλαπατώντας την αθωότητά σου. Για κάθε προσδοκία σου που δεν ευοδώθηκε εξαιτίας της δικής μου αμέλειας.   Σου χρωστάω επίσης μια μεγάλη αγκαλιά,  γιατί άντεξες.   Άντεξες το φορτίο της δυστυχίας που δεν σου αναλογούσε.   Την βαθιά σιωπή που μέσα της κυοφορούνταν χιλιάδες ουρλιαχτά.  Τα δικά μου. Γιατί αποξενώθηκα από τον μόνο που δεν έπρεπε να το κάνω.  Από σένα.   Άντεξες να βλέπεις τα όνειρά σου να θρυμματίζονται κάτω  από τα άτσαλα πατήματα ανθρώπινων εγωισμών.   Γιατί εγώ το επέτρεψα.  Γιατί εγώ δεν σε υπε...

Και περνούν οι άνθρωποι από την ζωή μας και φεύγουν  όπως οι επιβάτες στον σταθμό. Άλλοι βιαστικοί, ανυπόμονοι να συναντηθούν με την μοίρα τους,  το άγνωστο και προκλητικό. 'Αλλοι διστακτικοί γεμάτοι αμφιβολίες μπλεγμένες  γ ύρω από το δίλημμα της σωστής κατεύθυνσης. Κι άλλοι θλιμμένοι, ανίκανοι να δεχτούν ότι το ταξίδι τους τελείωσε κι η επιστροφή στα ίδια, γνωστά και καθημερινά είναι υποχρεωτική. Όλοι όμως επιβιβάζονται και φεύγουν. Αγαπημένοι, φίλοι, συγγενείς, άνθρωποι που γνώρισες λίγο αλλά εκτίμησες πολύ, άνθρωποι που έπινες νερό στ' όνομά τους και σου κάρφωσαν πισώπλατα το μαχαίρι. Άνθρωποι Μικροί και Μεγάλοι. Στο τέλος μένεις μόνος, σταθμάρχης και μηχανοδηγός, υπάλληλος στο γκισέ των εισιτηρίων και μικροπωλητής, φύλακας μαζί κι εργάτης να καθαρίζεις τα κατάλοιπα αυτής της αέναης κίνησης του πέρα - δώθε.  Το ρολόι σήμανε δώδεκα. Ο σταθμός κλείνει. Όλα ησυχάζουν φαινομενικά, τα φώτα σβήνουν και μένουν μόνο τ' ατελείωτα βήματα, τ' αργόσυ...

https://www.youtube.com/watch?v=3JWTaaS7LdU

https://www.youtube.com/watch?v=eiDiKwbGfIY