Πινελιές Sinas

Και περνούν οι άνθρωποι από την ζωή μας και φεύγουν  όπως οι επιβάτες στον σταθμό. Άλλοι βιαστικοί, ανυπόμονοι να συναντηθούν με την μοίρα τους,  το άγνωστο και προκλητικό. 'Αλλοι διστακτικοί γεμάτοι αμφιβολίες μπλεγμένες  γ ύρω από το δίλημμα της σωστής κατεύθυνσης. Κι άλλοι θλιμμένοι, ανίκανοι να δεχτούν ότι το ταξίδι τους τελείωσε κι η επιστροφή στα ίδια, γνωστά και καθημερινά είναι υποχρεωτική. Όλοι όμως επιβιβάζονται και φεύγουν. Αγαπημένοι, φίλοι, συγγενείς, άνθρωποι που γνώρισες λίγο αλλά εκτίμησες πολύ, άνθρωποι που έπινες νερό στ' όνομά τους και σου κάρφωσαν πισώπλατα το μαχαίρι. Άνθρωποι Μικροί και Μεγάλοι. Στο τέλος μένεις μόνος, σταθμάρχης και μηχανοδηγός, υπάλληλος στο γκισέ των εισιτηρίων και μικροπωλητής, φύλακας μαζί κι εργάτης να καθαρίζεις τα κατάλοιπα αυτής της αέναης κίνησης του πέρα - δώθε.  Το ρολόι σήμανε δώδεκα. Ο σταθμός κλείνει. Όλα ησυχάζουν φαινομενικά, τα φώτα σβήνουν και μένουν μόνο τ' ατελείωτα βήματα, τ' αργόσυ...

https://www.youtube.com/watch?v=3JWTaaS7LdU

https://www.youtube.com/watch?v=eiDiKwbGfIY

Ναι, είναι γεγονός. Εδώ και λίγες μέρες κατοικείς στην ξένη πόλη λόγω σπουδών, μακριά από το πατρικό σου σπίτι  και τον τόπο που γεννήθηκες. Όλα γύρω σου είναι άγνωστα, διαφορετικά απ' ό, τι τα φαντάστηκες τα βράδια πριν από την μετακόμιση. Και όλα σε προσκαλούν να τα εξερευνήσεις και να τα μάθεις. Οι δρόμοι που είναι η ραχοκοκκαλιά της πόλης, μέρες τώρα σε κεντρίζουν να τους περπατήσεις. Κι εσύ το κάνεις με άπειρη ευχαρίστηση και προσμονή για το πού θα σε οδηγήσουν. Τα μάτια σου ρουφάνε με απληστία το παραμικρό χαρακτηριστικό που συνθέτει τον ξένο ακόμη περιβάλλοντα χώρο. Η εγκατάστασή σου εδώ φαντάζει σαν μια περιπέτεια. Ο ενθουσιασμός τα πρωινά σε ξυπνά νωρίς για να δεις τα χρώματα της ανατολής που βάφουν τα ψηλά βουνά της πόλης που καλείται να γίνει η δεύτερη ιδιαίτερη πατρίδα σου. Ακόμη κι ο ίδιος σου ο εαυτός φαντάζει καινούριος στα μάτια σου. Διότι σ' αυτό το άγνωστο περιβάλλον που περιμένει να το οικειοποιηθείς, δεν υπάρχουν μνήμες που να σε ταυτοποιούν. ...

Το χιόνι έξω στρώ νει ένα λ ευκό πάπλωμα     σε όλο τον δρόμο.   Οι νιφάδες του χορεύουν αέρινα μέχρι να βρουν σημείο να σταθούν. Το κοριτσάκι κοιτάζει έξω από το παράθυρο. 'Εχει κολλήσει την μύτη του στο τζάμι και παρακολουθεί.  Δεν θέλει να χάσει στιγμή από τον αιθέριο χορό. Η ανάσα της θολώνει το κρύσταλλο. Έτσι,  κάθε τόσο τα χεράκια της αφαιρούν την υγρασία για να βλέπει καλύτερα. Ο ουρανός επάνω είναι κατάλευκος. Αν δεν κρύωνε, θα μπορούσε, ίσως, να σιγοψιθυρίζει τα κάλαντα.  Παραμονή Χριστουγένν ων σήμερα. Σε λίγο θα στολίσουν το δέντρο.  Ακούει την μητέρα της που πηγαινοέρχεται στο μικρό καθιστικό, ανοίγοντας την κούτα με τα στολίδια.  Τα πάντα μέσα στο σπίτι είναι αστραφτερά, τακτοποιημένα και γιορτινά. Οι άγγελοι από χαρτόνι καμαρώνουν στο τραπεζάκι δίπλα στον καναπέ.  Κάθε κουρτίνα φιλοξενεί και μια χρυσή μπάλα.  Τα λαμπερά κρυσταλλάκια τους παίζουν με το φως...

Το μόνο που ήξερε να κάνει καλά ήταν να συνθέτει μουσική. Οι ήχοι του κόσμου και των ανθρώπων, οι πράξεις τους αποτελούσαν για κείνον δονήσεις.  Δονήσεις σε μια συχνότητα δική του εσωτερική.  Τον επηρέαζαν βαθιά. Και τις μετουσίωνε σε νότες.  Οι νότες χόρευαν στο κεφάλι του, ντύνονταν τα συναισθήματά του, τραγουδούσαν τα βιώματα και την ζωή του. Ήταν βιρτουόζος στο βιολί.  Ο καλύτερος, τα τελευταία δύο χρόνια, της μεγαλούπολης που ζούσε.  Περιζήτητος κι απόμακρος. Τόσο περίεργο το τελευταίο χαρακτηριστικό για έναν άνθρωπο με την δική του ευαισθησία. Δεν ήταν αντικοινωνικός.  Αντίθετα στις δημόσιες σχέσεις ήταν πολύ ικανός. Δεν σε άφηνε όμως να τον πλησιάσεις περισσότερο για κάτι πιο βαθύ κι ουσιαστικό.  Σαν να προσέκρουες σ' έναν αόρατο αλλά συμπαγή τοίχο.  Το μόνο που πρόβαλλε προς τα έξω, ως όφειλε, ήταν το μουσικό του έργο. Καμία πληροφορία για την προσωπική του ζωή. Δεν ήξεραν οι θαυμαστές του...

Είμαι σχεδόν εκατό ετών. Περιμένοντας το τέλος, σκέφτομαι την αρχή. Υπάρχουν τόσα που θέλω να σου πω... Όμως θα με άκουγες προσεκτικά, αν σου έλεγα, πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός; Ξέρω ότι δεν είσαι σε θέση να το φανταστείς.   Παρόλα αυτά, μπορώ να σου πω ότι θα ξυπνήσεις μια μέρα και θα διαπιστώσεις πως η ζωή σου έχει προχωρήσει με τέτοια ταχύτητα, ταυτόχρονα αδιανόητη και σκληρή. Οι πιο έντονες στιγμές θα μοιάζει σαν να έχουν συμβεί μόλις χθες και τίποτα δεν μπορεί να σβήσει τον πόνο και την ευχαρίστηση, την απίστευτη ένταση της αγάπης και την ζωηρή ευτυχία της.   Όπως και την ζοφερή σκοτεινιά των παθών που δεν εκπληρώθηκαν, δεν εκφράστηκαν, δεν βρήκαν ανταπόκριση...   Θα γεράσεις και θα συνειδητοποιήσεις ότι δεν υπάρχουν απαντήσεις, μόνο ιστορίες.   Μετάφραση : Λίκνον   Photography: Anna Powalowska Meg Rosoff/Garisson Keillor' s quotes