Πινελιές Sinas

Το χιόνι έξω στρώ νει ένα λ ευκό πάπλωμα     σε όλο τον δρόμο.   Οι νιφάδες του χορεύουν αέρινα μέχρι να βρουν σημείο να σταθούν. Το κοριτσάκι κοιτάζει έξω από το παράθυρο. 'Εχει κολλήσει την μύτη του στο τζάμι και παρακολουθεί.  Δεν θέλει να χάσει στιγμή από τον αιθέριο χορό. Η ανάσα της θολώνει το κρύσταλλο. Έτσι,  κάθε τόσο τα χεράκια της αφαιρούν την υγρασία για να βλέπει καλύτερα. Ο ουρανός επάνω είναι κατάλευκος. Αν δεν κρύωνε, θα μπορούσε, ίσως, να σιγοψιθυρίζει τα κάλαντα.  Παραμονή Χριστουγένν ων σήμερα. Σε λίγο θα στολίσουν το δέντρο.  Ακούει την μητέρα της που πηγαινοέρχεται στο μικρό καθιστικό, ανοίγοντας την κούτα με τα στολίδια.  Τα πάντα μέσα στο σπίτι είναι αστραφτερά, τακτοποιημένα και γιορτινά. Οι άγγελοι από χαρτόνι καμαρώνουν στο τραπεζάκι δίπλα στον καναπέ.  Κάθε κουρτίνα φιλοξενεί και μια χρυσή μπάλα.  Τα λαμπερά κρυσταλλάκια τους παίζουν με το φως...

Το μόνο που ήξερε να κάνει καλά ήταν να συνθέτει μουσική. Οι ήχοι του κόσμου και των ανθρώπων, οι πράξεις τους αποτελούσαν για κείνον δονήσεις.  Δονήσεις σε μια συχνότητα δική του εσωτερική.  Τον επηρέαζαν βαθιά. Και τις μετουσίωνε σε νότες.  Οι νότες χόρευαν στο κεφάλι του, ντύνονταν τα συναισθήματά του, τραγουδούσαν τα βιώματα και την ζωή του. Ήταν βιρτουόζος στο βιολί.  Ο καλύτερος, τα τελευταία δύο χρόνια, της μεγαλούπολης που ζούσε.  Περιζήτητος κι απόμακρος. Τόσο περίεργο το τελευταίο χαρακτηριστικό για έναν άνθρωπο με την δική του ευαισθησία. Δεν ήταν αντικοινωνικός.  Αντίθετα στις δημόσιες σχέσεις ήταν πολύ ικανός. Δεν σε άφηνε όμως να τον πλησιάσεις περισσότερο για κάτι πιο βαθύ κι ουσιαστικό.  Σαν να προσέκρουες σ' έναν αόρατο αλλά συμπαγή τοίχο.  Το μόνο που πρόβαλλε προς τα έξω, ως όφειλε, ήταν το μουσικό του έργο. Καμία πληροφορία για την προσωπική του ζωή. Δεν ήξεραν οι θαυμαστές του...

Είμαι σχεδόν εκατό ετών. Περιμένοντας το τέλος, σκέφτομαι την αρχή. Υπάρχουν τόσα που θέλω να σου πω... Όμως θα με άκουγες προσεκτικά, αν σου έλεγα, πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός; Ξέρω ότι δεν είσαι σε θέση να το φανταστείς.   Παρόλα αυτά, μπορώ να σου πω ότι θα ξυπνήσεις μια μέρα και θα διαπιστώσεις πως η ζωή σου έχει προχωρήσει με τέτοια ταχύτητα, ταυτόχρονα αδιανόητη και σκληρή. Οι πιο έντονες στιγμές θα μοιάζει σαν να έχουν συμβεί μόλις χθες και τίποτα δεν μπορεί να σβήσει τον πόνο και την ευχαρίστηση, την απίστευτη ένταση της αγάπης και την ζωηρή ευτυχία της.   Όπως και την ζοφερή σκοτεινιά των παθών που δεν εκπληρώθηκαν, δεν εκφράστηκαν, δεν βρήκαν ανταπόκριση...   Θα γεράσεις και θα συνειδητοποιήσεις ότι δεν υπάρχουν απαντήσεις, μόνο ιστορίες.   Μετάφραση : Λίκνον   Photography: Anna Powalowska Meg Rosoff/Garisson Keillor' s quotes

Ξέρεις το να σ' αγαπώ ήταν για μένα τόσο φυσικό σαν την αναπνοή. Φυσικό κι αβίαστο. Περισσότερο απ' όλες τις καθημερινές μας στιγμές αγαπούσα την ώρα του βραδινού ύπνου.  Όταν γδυνόμασταν από τις έγνοιες της μέρας, όταν βάζαμε στην άκρη μαζί με τα ρούχα μας ανησυχίες, ανασφάλειες και μάσκες. Ναι, μάσκες!  Μην σου κάνει εντύπωση. Όλοι φοράμε, όταν δεν θέλουμε να δείξουμε τον αληθινό μας εαυτό. Όταν δεν θέλουμε και όταν δεν πρέπει.  Ανάμεσα στα θέλω και στα πρέπει, άλλωστε, η ζωή μας δεν πορεύεται; Ας μην ξεστρατίζει, όμως, η σκέψη μου σε φιλοσοφικά μονοπάτια.  Θέλω να σταθεί εδώ στην ωραιότερη ώρα της μέρας, την νυχτερινή. Τότε που ο χρόνος γινόταν σύμμαχος και διπλασιαζόταν σε όγκο για να χωρέσει την ανάγκη μου να σε κοιτώ.  Τότε που ξεκούραζα το βλέμμα μου στα γαλήνια χαρακτηριστικά σου καθώς όνειρα πλέκονταν στα κλειστά σου βλέφαρα.  Τότε που σε κοίταζα και στο στήθος μου, παλίρροια, η αγάπη ένιωθα να φουσκώνει...

Πάντα μου άρεσαν οι Κυριακές. Έχουν μια παύση στο εικοσιτετράωρό τους.  Ένα σταμάτημα απαλό.   Μια πιο βαθιά ανάσα. Σαν να μεγαλώνει ο κόσμος και να χωράει κάθε λύπη και στεναγμό.  Να τ'ακινητοποιεί στην πίστα του χρόνου. Τις Κυριακές ο ήλιος λάμπει λίγο περισσότερο διαλύοντας την σκόνη της καθημερινής μιζέριας.  Η οικογένεια συσφίγγει δεσμούς.  Τοποθετεί στο μεσημεριανό τραπέζι, εξομολογήσεις, σκέψεις, αστεία κι αγκαλιάζει φόβους κι ανησυχίες.  Η αγάπη θρέφει ψυχές, επουλώνει πληγές, αναπαύεται στα μαξιλάρια και χαμογελά.  Είναι ο περίπατος της εβδομάδας οι Κυριακές. Η ξεκούραση που αποζητά το κορμί, η φιλία που κερνά καφέ, ο έρωτας που χορταίνει χάδια και φιλιά, το τικ - τακ του ρολογιού που μπαίνει στο αθόρυβο. Έίναι το βιβλίο που λαχταράει να διηγηθεί την ιστορία του,  το ποίημα που φουσκώνει στο στήθος και γαργαλάει τα δάχτυλα, το ποδήλατο που γρασάρει τις αλυσίδες του και κάνει τον γύρο τη...

Σε μισώ γιατί πια κανένα πρωινό δεν έχει την αισιοδοξία της ανατολής. Σε μισώ γιατί ο χρόνος μου σέρνεται σακάτης  στην φτωχογειτονιά στιγμών ημιτελών και άδειων. Σε μισώ γιατί η πίστη μου στους ανθρώπους κρύφτηκε τρομαγμένη  σαν κακοποιημένο παιδί χάρις στην δική σου αναξιοπιστία. Σε μισώ γιατί νιώθω ανεξόφλητο δάνειο  στην τράπεζα της αγάπης. Σε μισώ γιατί το σώμα μου πονάει κι αναζητά μανιασμένα  το δικό σου σαν εθισμένος ναρκομανής. Σε μισώ που με τόση ευκολία συνεχίζεις την ζωή σου κι εγώ με κόπο ανασαίνω. Σε μισώ γιατί το μυαλό μου αναπαράγει συνεχώς  σαν χαλασμένο dvd κάθε λέξη,  κάθε σκηνή από την δική μας ταινία, ό, τι κι αν κάνω,  όπου κι αν πάω κι εγώ ψάχνω το λάθος. Σε μισώ γιατί χωρίς καρδιά δεν μπορώ να ξαναγαπήσω. Σε μισώ γιατί τις νύχτες κρυώνω και τίποτα  δεν ζεσταίνει την παγωνιά του χωρισμού μας. Σε μισώ γιατί ακόμη περιμένω  την συγγνώμη κι ένα σου μήνυμ...

Απορώ μαζί σου. Ο χρόνος πέρασε βιολογικά αλλά δεν σε ωρίμασε στο ελάχιστο συναισθηματικά. Στις ερωτικές σου σχέσεις επαναλαμβάνεις τα ίδια λάθη συντηρώντας έναν μεγαλοπρεπή εγωισμό. Έναν εγωισμό που δεν χορταίνει με τίποτα.  Καταπίνει με προθυμία τα πάντα: λεπτά συναισθήματα, δάκρυα ζεστά, τρυφερές υποσχέσεις, θρυμματισμένα σ' αγαπώ. Κι εσύ εξακολουθείς να τον τρέφεις αδιαφορώντας για τις συνέπειες. Απορώ μαζί σου. Ντύνεσαι μια ψευδή σοβαροφάνεια.  Μιλάς μια γλώσσα παραδοσιακής ηθικής που αυτόματα σε βαφτίζει " καλό παιδί "  και καθησυχάζει τις γυναικείες ανησυχίες.  Φροντίζεις, όμως, πρώτα να την επικαλύπτεις με μια στρώση γλυκομίλητου έρωτα.  Έρωτα σαθρού που στέκεται όλος στον αέρα.  Το βλέμμα σου μαγνητίζει και ξεγελάει σαν εκείνα τα καθρεφτάκια που λάμπουν υπερβολικά  και σε ζαλίζουν.  Σε αποπροσανατολίζουν. Κι αυτός ακριβώς είναι ο στόχος σου. Να μην ξέρει η γυναίκα δίπλα σου πού ακριβώς πατάει....