Πινελιές Sinas

Ξέρεις το να σ' αγαπώ ήταν για μένα τόσο φυσικό σαν την αναπνοή. Φυσικό κι αβίαστο. Περισσότερο απ' όλες τις καθημερινές μας στιγμές αγαπούσα την ώρα του βραδινού ύπνου.  Όταν γδυνόμασταν από τις έγνοιες της μέρας, όταν βάζαμε στην άκρη μαζί με τα ρούχα μας ανησυχίες, ανασφάλειες και μάσκες. Ναι, μάσκες!  Μην σου κάνει εντύπωση. Όλοι φοράμε, όταν δεν θέλουμε να δείξουμε τον αληθινό μας εαυτό. Όταν δεν θέλουμε και όταν δεν πρέπει.  Ανάμεσα στα θέλω και στα πρέπει, άλλωστε, η ζωή μας δεν πορεύεται; Ας μην ξεστρατίζει, όμως, η σκέψη μου σε φιλοσοφικά μονοπάτια.  Θέλω να σταθεί εδώ στην ωραιότερη ώρα της μέρας, την νυχτερινή. Τότε που ο χρόνος γινόταν σύμμαχος και διπλασιαζόταν σε όγκο για να χωρέσει την ανάγκη μου να σε κοιτώ.  Τότε που ξεκούραζα το βλέμμα μου στα γαλήνια χαρακτηριστικά σου καθώς όνειρα πλέκονταν στα κλειστά σου βλέφαρα.  Τότε που σε κοίταζα και στο στήθος μου, παλίρροια, η αγάπη ένιωθα να φουσκώνει...

Πάντα μου άρεσαν οι Κυριακές. Έχουν μια παύση στο εικοσιτετράωρό τους.  Ένα σταμάτημα απαλό.   Μια πιο βαθιά ανάσα. Σαν να μεγαλώνει ο κόσμος και να χωράει κάθε λύπη και στεναγμό.  Να τ'ακινητοποιεί στην πίστα του χρόνου. Τις Κυριακές ο ήλιος λάμπει λίγο περισσότερο διαλύοντας την σκόνη της καθημερινής μιζέριας.  Η οικογένεια συσφίγγει δεσμούς.  Τοποθετεί στο μεσημεριανό τραπέζι, εξομολογήσεις, σκέψεις, αστεία κι αγκαλιάζει φόβους κι ανησυχίες.  Η αγάπη θρέφει ψυχές, επουλώνει πληγές, αναπαύεται στα μαξιλάρια και χαμογελά.  Είναι ο περίπατος της εβδομάδας οι Κυριακές. Η ξεκούραση που αποζητά το κορμί, η φιλία που κερνά καφέ, ο έρωτας που χορταίνει χάδια και φιλιά, το τικ - τακ του ρολογιού που μπαίνει στο αθόρυβο. Έίναι το βιβλίο που λαχταράει να διηγηθεί την ιστορία του,  το ποίημα που φουσκώνει στο στήθος και γαργαλάει τα δάχτυλα, το ποδήλατο που γρασάρει τις αλυσίδες του και κάνει τον γύρο τη...

Σε μισώ γιατί πια κανένα πρωινό δεν έχει την αισιοδοξία της ανατολής. Σε μισώ γιατί ο χρόνος μου σέρνεται σακάτης  στην φτωχογειτονιά στιγμών ημιτελών και άδειων. Σε μισώ γιατί η πίστη μου στους ανθρώπους κρύφτηκε τρομαγμένη  σαν κακοποιημένο παιδί χάρις στην δική σου αναξιοπιστία. Σε μισώ γιατί νιώθω ανεξόφλητο δάνειο  στην τράπεζα της αγάπης. Σε μισώ γιατί το σώμα μου πονάει κι αναζητά μανιασμένα  το δικό σου σαν εθισμένος ναρκομανής. Σε μισώ που με τόση ευκολία συνεχίζεις την ζωή σου κι εγώ με κόπο ανασαίνω. Σε μισώ γιατί το μυαλό μου αναπαράγει συνεχώς  σαν χαλασμένο dvd κάθε λέξη,  κάθε σκηνή από την δική μας ταινία, ό, τι κι αν κάνω,  όπου κι αν πάω κι εγώ ψάχνω το λάθος. Σε μισώ γιατί χωρίς καρδιά δεν μπορώ να ξαναγαπήσω. Σε μισώ γιατί τις νύχτες κρυώνω και τίποτα  δεν ζεσταίνει την παγωνιά του χωρισμού μας. Σε μισώ γιατί ακόμη περιμένω  την συγγνώμη κι ένα σου μήνυμ...

Απορώ μαζί σου. Ο χρόνος πέρασε βιολογικά αλλά δεν σε ωρίμασε στο ελάχιστο συναισθηματικά. Στις ερωτικές σου σχέσεις επαναλαμβάνεις τα ίδια λάθη συντηρώντας έναν μεγαλοπρεπή εγωισμό. Έναν εγωισμό που δεν χορταίνει με τίποτα.  Καταπίνει με προθυμία τα πάντα: λεπτά συναισθήματα, δάκρυα ζεστά, τρυφερές υποσχέσεις, θρυμματισμένα σ' αγαπώ. Κι εσύ εξακολουθείς να τον τρέφεις αδιαφορώντας για τις συνέπειες. Απορώ μαζί σου. Ντύνεσαι μια ψευδή σοβαροφάνεια.  Μιλάς μια γλώσσα παραδοσιακής ηθικής που αυτόματα σε βαφτίζει " καλό παιδί "  και καθησυχάζει τις γυναικείες ανησυχίες.  Φροντίζεις, όμως, πρώτα να την επικαλύπτεις με μια στρώση γλυκομίλητου έρωτα.  Έρωτα σαθρού που στέκεται όλος στον αέρα.  Το βλέμμα σου μαγνητίζει και ξεγελάει σαν εκείνα τα καθρεφτάκια που λάμπουν υπερβολικά  και σε ζαλίζουν.  Σε αποπροσανατολίζουν. Κι αυτός ακριβώς είναι ο στόχος σου. Να μην ξέρει η γυναίκα δίπλα σου πού ακριβώς πατάει....

Δεν θέλω άλλο να σκέφτομαι. Κάθε βράδυ να ματώνω πάνω - κάτω στα σοκκάκια του μυαλού και να σε συναντώ στις αυλόπορτες της μνήμης. Ν' αναβιώνω στιγμές που σαν φωτεινοί σηματοδότες πάγωσαν στο κόκκινο, απαγορεύοντας ρητά οποιαδήποτε κίνηση προς τα εμπρός.  Στιγμές εγκλωβισμένες σ' ένα παράλληλο σύμπαν, όπου το χθες δεν γέννησε ποτέ το σήμερα. Εμείς στην πρώτη μας γνωριμία!  Συστολή κι ενθουσιασμός τα καύσιμα υλικά μας.  Οι πρώτες ματιές ανιχνευτικές, πεινασμένες να δουν, να καταγράψουν κάθε λεπτομέρεια του ανθρώπινου αυτού πλάσματος που τρέλανε το κοντέρ της λογικής. Το πρώτο άγγιγμα, η πρώτη αγκαλιά!  Σαν βρέφη που δέχονται την φροντίδα της μάνας ανήμπορα, μικροσκοπικά, όλο ευγνωμοσύνη για την αγάπη που τα " σκεπάζει ".  Μια αγάπη που δεν ζήτησαν αλλά την έχουν, ολόκληρη, ακμάζουσα, παρούσα.  Κι η πρώτη φορά του έρωτα...   Του θείου έρωτα που αφοπλίζει άμυνες κι αφυπνίζει αισθήσεις.  Του έρωτα που ξυπνά το δ...