Πινελιές Sinas

https://www.youtube.com/watch?v=cj5vB5u1fRg ~Λίκνον~ Ερινύες

 Η λινή κουρτίνα στ' ανοιχτό παράθυρο λικνίστηκε αιθέρια από τ' ορμητικό αεράκι του δειλινού. Τέτοια ώρα, καθημερινά, όταν ο ήλιος έσκυβε να φιλήσει την θάλασσα, ο αέρας δυνάμωνε, μαρτυρώντας την αιώνια ένωσή τους.   Το μισοσβησμένο τσιγάρο στα χείλη του μετρούσε τις τελευταίες του αναλαμπές. Για μια στιγμή το βλέμμα του καρφώθηκε στα φτερά του αγριοπερίστερου που προσγειωνόταν στα καλώδια της ΔΕΗ. Τα ζήλευε αυτά τα φτερά, ζήλευε το πέταγμά τους.   Μόρφασε...  Αναζητούσε επίμονα μια σκέψη λευκή στον μαυροπίνακα του μυαλού του. Άναψε νευρικά άλλο ένα τσιγάρο, ρουφώντας με δύναμη τον καπνό. Δολοφονικός σύντροφος πάντα παρών και πρόθυμος να του δοθεί, έσβηνε στα χείλη του ξεχασμένος τις περισσότερες φορές.   Περίμενε. Οι χτύποι της καρδιάς του αντηχούσαν ένα - ένα τα δευτερόλεπτα του ρολογιού. Ένιωσε πως ήταν όλος ένα ζευγάρι αυτιά.  Άκουσε το πόμολο της πόρτας να γυρίζει και τ'απαλά βήματα εκείνης.  Περίεργο πώ...

Τα Πλοία Από την Φαντασίαν έως εις το Χαρτί. Είναι δύσκολον πέρασμα, είναι επικίνδυνος θάλασσα. Η απόστασις φαίνεται μικρά κατά πρώτην όψιν, και εν τοσούτω πόσον μακρόν ταξίδι είναι, και πόσον επιζήμιον ενίοτε διά τα πλοία τα οποία το επιχειρούν. Η πρώτη  ζημία προέρχεται εκ της λίαν ευθραύστου φύσεως των εμπορευμάτων τα οποία μεταφέρουν τα πλοία. Εις τας αγοράς της Φαντασίας, τα πλείστα και τα καλύτερα πράγματα είναι κατασκευασμένα από λεπτάς υάλους και κεράμους διαφανείς, και με όλην την προσοχήν του κόσμου πολλά σπάνουν εις τον δρόμον, και πολλά σπάνουν όταν τα αποβιβάζουν εις την ξηράν. Πάσα δε τοιαύτη ζημία είναι ανεπανόρθωτος, διότι είναι έξω λόγου να γυρίσει οπίσω το πλοίον και να παραλάβει πράγματα ομοιόμορφα. Δεν υπάρχει πιθανότης να ευρεθεί το ίδιον κατάστημα το οποίον τα επώλει. Αι αγοραί της Φαντασίας έχουν καταστήματα μεγάλα και πολυτελή, αλλ’ όχι μακροχρονίου διαρκείας. Αι συναλλαγαί των είναι βραχείαι, εκποιούν τα εμπορεύματά των ταχέως, και διαλύουν αμέσως. Είνα...

Όλοι έχουμε ανάγκη το καταφύγιο μιας σωστής σχέσης.  Μιας σχέσης πλασμένης με τα ανθεκτικά υλικά της αγάπης και της κατανόησης.  Μιας σχέσης θεμελιωμέ νης στο σταθερό έδαφος της αμοιβαιότητας.  Πόσο δύσκολο μπορεί να είναι αυτό, το αποδεικνύουν οι τόσοι χωρισμοί στο βιβλίο των αποτυχημένων δεσμών. Πρωτεργάτες αυτού του οικοδομήματος είναι οι άνθρωποι. Κι εδώ έγκειται όλη η δυσκολία, διότι ανθρώπινα χέρια προσπαθούν να χτίσουν το γεφύρι, όπου θα σμίξουν με το πλάσμα εκείνο που θα τραγουδάει ο ένας στην καρδιά του άλλου. Κι όλοι οι άνεμοι των μοντέρνων καιρών που ζούμε, φυσάνε κόντρα. Ο χρόνος τρέχει και μαζί του κι εμείς. Υπάρχουν όμως τέτοιου είδους λεπτές καταστάσεις που απαιτούν όλο τον χρόνο, την φροντίδα και την προσοχή μας, σαν το ζυμαράκι που φουσκώνει αργά γεμάτο υπερηφάνεια, για να εξελιχθεί σ'ένα πεντανόστιμο καρβέλι ψημένο στον φούρνο της αγάπης. Πόσοι δεν θέλουν να γευτούν μιαν αγάπη ζεστή, να θρέψουν το "μέσα"...

 Σε περίοδο συννεφιάς ή χαμηλού βαρομετρικού η θάλασσα δεν μπορεί να διατηρήσει μια υψηλή θερμοκρασία. Έχει ανάγκη από μια πηγή φωτός και θερμότητας για ν'ανακτήσει την ζεστασιά της και να προ(σ)καλέσει στη αγκαλιά της όσους τη λαχταρούν. (Αν και πολλές φορές βουτάει κανείς στα δροσερά  νερά της για να καταλαγιάσει την φλόγα που τον καίει). Το να την χαζεύεις όταν είναι κρύα είναι ευχάριστο,το να την λησμονάς όμως είναι αποκαρδιωτικό! Η θάλασσα λοιπόν έχει ανάγκη τον ήλιο της, εξαρτάται από αυτόν, πρέπει να λάβει για να προσφέρει: ερωτικούς ψιθύρους,σαγηνευτικές υποσχέσεις,λάγνα χάδια και ατελείωτη ονειροπόληση... Η υγρή  μαγεία της είναι στενά συνυφασμένη με τη φλογερή ιδιοσυγκρασία εκείνου  και χωρίς το μοναδικό αμοιβαίο αλισβερίσι τους  τίποτα δεν μπορεί  ν'ανθίσει και να διατηρήσει την ομορφιά του. Το κύμα της που σκάει στην αμμουδιά νοσταλγεί, περιμένει,  επανέρχεται ρυθμικά αναζητώντας την λάμψη  ...

https://www.youtube.com/watch?v=QhMmBlL81nw

Γιάννης Σκαρίμπας ( 1893 - 1984 ) ο άγνωστος ποιητής Εαυτούληδες (από τη συλλογή Εαυτούληδες 1950) Ως ωραία ήταν μου απόψε η λύπη, ήρθαν όλα σιωπηλά χωρίς πάθη και με ήβραν —χωρίς κανέν' να μου λείπει— τα λάθη. Κι ως τα γνώρισα όλα-μου γύρω — μπραμ-πάφες όλα κράταγαν, τρουμπέτες και βιόλες —ΕΑΥΤΟΥΛΗΔΕΣ που με βλέπαν, oι γκάφες- μου όλες. A!... τι θίασος λίγον τι από αλήτες μουζικάντες μεθυσμένους και φάλτσους, έτσι ως έμοιαζαν — με πρισμένες τις μύτες— παλιάτσους. Και τι έμπνευση να μου δώσουν τη βέργα μπρος σε τρίποδα με κάντα μυστήρια, όπου γράφονταν τ' αποτυχημένα-μου έργα —εμβατήρια! Α... τι έμπνευση!... Μαιτρ του φάλτσου 'γώ πάντα, με τη βέργα-μου τώρα ψηλά —λέω— με τρόμους νά, με δαύτη-μου να παρελάσω τη μπάντα στούς δρόμους. Kι ως πισώκωλα θα παγαίνω πατώντας, μες σε κόρνα θα τα βροντούν και σαντούρια οι παλιάτσοί-μου — στον αέρα πηδώντας — τα θούρια... Artist:  Αλέκος Φασιανός https://www.yo...