Πινελιές Sinas

Όλοι έχουμε ανάγκη το καταφύγιο μιας σωστής σχέσης.  Μιας σχέσης πλασμένης με τα ανθεκτικά υλικά της αγάπης και της κατανόησης.  Μιας σχέσης θεμελιωμέ νης στο σταθερό έδαφος της αμοιβαιότητας.  Πόσο δύσκολο μπορεί να είναι αυτό, το αποδεικνύουν οι τόσοι χωρισμοί στο βιβλίο των αποτυχημένων δεσμών. Πρωτεργάτες αυτού του οικοδομήματος είναι οι άνθρωποι. Κι εδώ έγκειται όλη η δυσκολία, διότι ανθρώπινα χέρια προσπαθούν να χτίσουν το γεφύρι, όπου θα σμίξουν με το πλάσμα εκείνο που θα τραγουδάει ο ένας στην καρδιά του άλλου. Κι όλοι οι άνεμοι των μοντέρνων καιρών που ζούμε, φυσάνε κόντρα. Ο χρόνος τρέχει και μαζί του κι εμείς. Υπάρχουν όμως τέτοιου είδους λεπτές καταστάσεις που απαιτούν όλο τον χρόνο, την φροντίδα και την προσοχή μας, σαν το ζυμαράκι που φουσκώνει αργά γεμάτο υπερηφάνεια, για να εξελιχθεί σ'ένα πεντανόστιμο καρβέλι ψημένο στον φούρνο της αγάπης. Πόσοι δεν θέλουν να γευτούν μιαν αγάπη ζεστή, να θρέψουν το "μέσα"...

 Σε περίοδο συννεφιάς ή χαμηλού βαρομετρικού η θάλασσα δεν μπορεί να διατηρήσει μια υψηλή θερμοκρασία. Έχει ανάγκη από μια πηγή φωτός και θερμότητας για ν'ανακτήσει την ζεστασιά της και να προ(σ)καλέσει στη αγκαλιά της όσους τη λαχταρούν. (Αν και πολλές φορές βουτάει κανείς στα δροσερά  νερά της για να καταλαγιάσει την φλόγα που τον καίει). Το να την χαζεύεις όταν είναι κρύα είναι ευχάριστο,το να την λησμονάς όμως είναι αποκαρδιωτικό! Η θάλασσα λοιπόν έχει ανάγκη τον ήλιο της, εξαρτάται από αυτόν, πρέπει να λάβει για να προσφέρει: ερωτικούς ψιθύρους,σαγηνευτικές υποσχέσεις,λάγνα χάδια και ατελείωτη ονειροπόληση... Η υγρή  μαγεία της είναι στενά συνυφασμένη με τη φλογερή ιδιοσυγκρασία εκείνου  και χωρίς το μοναδικό αμοιβαίο αλισβερίσι τους  τίποτα δεν μπορεί  ν'ανθίσει και να διατηρήσει την ομορφιά του. Το κύμα της που σκάει στην αμμουδιά νοσταλγεί, περιμένει,  επανέρχεται ρυθμικά αναζητώντας την λάμψη  ...

https://www.youtube.com/watch?v=QhMmBlL81nw

Γιάννης Σκαρίμπας ( 1893 - 1984 ) ο άγνωστος ποιητής Εαυτούληδες (από τη συλλογή Εαυτούληδες 1950) Ως ωραία ήταν μου απόψε η λύπη, ήρθαν όλα σιωπηλά χωρίς πάθη και με ήβραν —χωρίς κανέν' να μου λείπει— τα λάθη. Κι ως τα γνώρισα όλα-μου γύρω — μπραμ-πάφες όλα κράταγαν, τρουμπέτες και βιόλες —ΕΑΥΤΟΥΛΗΔΕΣ που με βλέπαν, oι γκάφες- μου όλες. A!... τι θίασος λίγον τι από αλήτες μουζικάντες μεθυσμένους και φάλτσους, έτσι ως έμοιαζαν — με πρισμένες τις μύτες— παλιάτσους. Και τι έμπνευση να μου δώσουν τη βέργα μπρος σε τρίποδα με κάντα μυστήρια, όπου γράφονταν τ' αποτυχημένα-μου έργα —εμβατήρια! Α... τι έμπνευση!... Μαιτρ του φάλτσου 'γώ πάντα, με τη βέργα-μου τώρα ψηλά —λέω— με τρόμους νά, με δαύτη-μου να παρελάσω τη μπάντα στούς δρόμους. Kι ως πισώκωλα θα παγαίνω πατώντας, μες σε κόρνα θα τα βροντούν και σαντούρια οι παλιάτσοί-μου — στον αέρα πηδώντας — τα θούρια... Artist:  Αλέκος Φασιανός https://www.yo...

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΩΝ ΛΗΜΝΙΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ (ΑΠΟΛΛΟΔΩΡΟΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ 1. 9.17)  Οὗτοι ναυαρχοῦντος Ἰάσονος ἀναχθέντες προσίσχουσι Λήμνῳ. ἔτυχε δὲ ἡ Λῆμνος ἀνδρῶν τότε οὖσα ἔρημος, βασιλευομένη δὲ ὑπὸ Ὑψιπύλης τῆς Θόαντος δι᾽αἰτίαν τήνδε. αἱ Λήμνιαι τὴν Ἀφροδίτην οὐκ ἐτίμων. ἡ δὲ αὐταῖς ἐμβάλλει δυσοσμίαν, καὶ διὰ τοῦτο οἱ γήμαντες αὐτὰς ἐκ τῆς πλησίον Θρᾴκης λαβόντες αἰχμαλωτίδας συνευνάζοντο αὐταῖς.  ἀτιμαζόμεναι δὲ αἱ Λήμνιαι τούς τε πατέρας καὶ τούς ἄνδρας φονεύουσι.  Μόνη δὲ ἔσωσεν Ὑψιπύλη τὸν ἑαυτῆς πατέρα κρύψασα Θόαντα.  προσσχόντες οὖν τότε γυναικοκρατουμένῃ τῇ Λήμνῳ μίσγονται ταῖς γυναιξίν. Ὑψιπύλη δὲ Ἰάσονι συνευνάζεται, καὶ γεννᾷ παῖδας Εὔνηον καὶ Νεβροφόνον. Μετάφραση: Αυτοί με ναύαρχο τον Ιάσονα αφού εξέπλευσαν, προσέγγισαν την Λήμνο, έτυχε τότε η Λήμνος να είναι έρημη από άνδρες και να έχει βασίλισσα την Υψίπυλη, κόρη του Θόαντα, για την εξής αιτία. Δεν τιμούσαν οι Λήμνιες την Αφροδίτη. Κι εκείνη σ'αυτές έριξε δυσοσμία και γι'αυτό οι σύζυγοί τους πήραν αιχ...

https://www.youtube.com/watch?v=l84PBJFOpJo

Αν υποθέσουμε πως κάθε άνθρωπος στην ζωή μας είναι κι ένας προορισμός, ένας τόπος άγνωστος που μας προσκαλεί να τον προσεγγίσουμε και να τον ανακαλύψουμε, τότε εσύ για μένα ήσουν ο πιο ιδανικός!                                                            Τουλάχιστον έτσι φαινόσουν στην αρχή... Σαν ένα τοπίο ρομαντικό που η ομίχλη επιμελώς θόλωνε το περίγραμμά του, άσκησες πάνω μου μια μυστηριώδη γοητεία κι έλξη. Όσα δεν διακρίνονταν καθαρά, όσα κρύβονταν ένοχα στη σκιά τα συμπλήρωνε με καλοπροαίρεση η φαντασία μου. Φυσικά φρόντιζες να την τροφοδοτείς με τους τρόπους σου που θύμιζαν άνδρα μιας άλλης εποχής. Χάρη, ευγένεια, ομορφιά με προσκαλούσαν να σε δω, να σε εξερευνήσω, να σε "αγγίξω" πιο βαθιά, αφιερώνοντάς σου χρόνο κι ενέργεια.  Ούτε μου πέρασε από το μυαλό ότι υπήρχαν παγίδες που υπομονετικά περίμεναν ...